De foto’s van de inleefreis 2010 zijn hier beschikbaar – (koppeling).
The pictures from the trip to India are available here – (link).
Het verhaal van de inleefreis kan u hieronder na de twee getuigenissen lezen in de verschillende posts.
|
||||||
|
De foto’s van de inleefreis 2010 zijn hier beschikbaar – (koppeling). The pictures from the trip to India are available here – (link). Het verhaal van de inleefreis kan u hieronder na de twee getuigenissen lezen in de verschillende posts. Op het zendingsfeest voor Vlaamse missionarissen in Pittem (zondag laatstleden) vertolkten Valentine Lattrez en Arthur Nevejan, twee leerlingen die deel uitmaakten van de inleefreis naar India van juli laatstleden, in naam van de 20 andere leerlingen hun ervaring over de reis en hun beeld van het werk dat Vlaamse missionarissen in India (en in dit geval in de regio van Ranchi) verrichten. Hieronder volgt de toespraak die zij in de kerk van Pittem hielden.
Goeie namiddag iedereen, Mijn naam is Valentine en hier naast mij staat Arthur. Wij zijn beiden 17 jaar en gaan naar ons laatste jaar humaniora in het Klein Seminarie te Roeselare. Deze zomervakantie, in juli, hebben we samen met 20 andere leerlingen en 3 begeleiders gedurende 3 weken een prachtige reis naar India gemaakt. Deze inleefreis konden we maken dankzij onze school en enkele sponsors. Onze school heeft namelijk 5 projecten in de provincie Jharkand waar we dan ook een week verbleven. Deze projecten zijn voornamelijk scholen die we materieel veel beter proberen te voorzien. Tijdens ons verblijf in Jharkand leerden we hoe het dagelijkse leven is van een Indiër: we sliepen er op harde planken, aten rijst met onze handen, dansten met de kinderen en zagen hoe die mensen straalden ondanks hun moeilijke levensomstandigheden. Maar we leerden niet alleen cultureel veel bij, we maakten ook kennis met onze eigen missionarissen. Dit was een belevenis, voordien zagen we enkel deze mensen op reportages, maar nu kregen we de gelegenheid om hun echt te spreken. Bij deze gesprekken kwam toch één gevoel bij ons allemaal steeds naar boven: bewondering. Bewondering voor wat deze paters en zusters daar gedurende heel hun leven al verricht hebben. In Ranchi (de provinciestad van Jharkand) werden we gegidst door Aurel Brys, een Vlaamse pater die ons zeer goed begeleid heeft. Dankzij hem kregen we de gelegenheid om nog 5 andere paters te leren kennen die actief waren in Ranchi. Ook in het landbouwdorp maakten we kennis met pater Pillen, die ons zijn levensverhaal vertelde. Maar niet alleen op het platteland. Ook in stad leerden we father Thomas kennen. Wat ons (heel de inleefgroep), zal bijblijven is hoe sterk deze missionarissen staan. Zij hebben het toch allemaal gedaan. Zij nemen de beslissing om naar een vreemd land te gaan en daar de handen uit de mouwen te steken om prachtig werk te verrichten! Bewondering en respect.. deze woorden zullen mij en de anderen zeker bijblijven. Het werk dat de Vlaamse missionarissen verzetten is ongelofelijk. Hier, het rijke, ideale, luxueuze land België achter zich laten om naar een land te gaan waar er ongelofelijk veel armoede is, een land met een grote achterstand op het gebied van onderwijs, ook een land waar de geneeskunde nog een ander niveau bereikt in vergelijking met onze Westerse noden. Een land waar er een grote nood is aan opvang en onderwijs voor kinderen, misschien omdat het gezin waar het kind nu in leeft, onderwijs helemaal niet kan betalen. Of gewoon kinderen die op straat leven : zonder gezin, zonder inkomen, zonder eten ; weeskinderen. Een land als India. Om in zo’n land wat hulp te brengen waar het nodig is. Opvang voorzien voor de kinderen, onderwijs voorzien voor de kinderen. Zorgen voor een toekomst voor de kinderen. Het moet zeker niet gemakkelijk om zijn naar een ver land gaan, je familie hier in België achter laten, en naar een ander klimaat gaan, een land met andere gewoontes. En je daaraan aanpassen. En dan met klein budget of zelfs soms helemaal niets. Iets nieuws verwezenlijken, iets goed doen. Samen met andere mensen iets ongelofelijks verrichten. Het zorgen voor de zieken, de daklozen helpen of zorgen voor onze toekomst, de kinderen. Ik denk hierbij aan Vic van Bortel, hij ging naar India en stichtte daar Boys Town, Kishor Nagar, en bracht de volgende 40 jaar van zijn leven daar door. Met een team van ongeveer 10 à 15 mensen werd een gehele school van 850 jongens onderhouden, vooral een opvangplaats voor kinderen. Ik ben er dan ook van overtuigd dat er enorm veel bewondering en ook enorm veel respect mag gegeven worden voor onze Vlaamse missionarissen. Het is ongelofelijk wat 2 kleine mensenhanden in deze enorme grote wereld kunnen verrichten. Deze wereld een beetje verbeteren op vlakken waar deze wereld het nodig heeft. Blijf zo verder doen zou ik zeggen ! Bedankt! Valentine Lattrez & Arthur Nevejan
inleefreis 2010, leerlingen Klein Seminarie Roeselare
Aurel Brys, jezuïet en onze lokale Vlaamse gids in Ranchi en omgeving, schrijft op de website RANCHI NEWS zijn ervaring met de inleefreis van de 22 leerlingen uit het Klein Seminarie in juli 2010. Hieronder volgt zijn volledige tekst in het Engels. Live-In Journey of 22 Flemish students “In the footsteps of Fr. Lievens”: 10-21 July 2010 After the successful Live-in and cultural exchange journey to Belgium of 12 Adibasis students of St Xavier’s School Dorunda in June-July 2010, it was the turn of 22 Flemish students of the Klein Seminarie, Roeselare, to come to ChotaNagpur and enjoy our hospitality and culture from 10th to 21th July 2010. Studying in the same school where Fr Lievens had studied from 1870 to 1876 their journey was a pilgrimage “in the footsteps of Fr Lievens”. This year was the third such occasion. The students, under the enthusiastic guidance of a Lievens’ Work-Team of teachers, had thoroughly prepared themselves for this adventure during one year. Careful selection from among the many candidates, info evenings, teambuilding, seeking sponsors and also collecting funds for the educational projects which the school is supporting every year: Outreach St Xavier’s Dorunda, Kishor Nagar, Lievens’ Academy Lohardaga, St Stanislas School Lohardaga, Ursuline School Tongo. And yet how can one prepare for such a ‘boundary-stretching’ experience. The ‘cultural schock’ was inevitable. “Especially the arrival in Kolkata is still so fresh in my memory. We drove through the city at night. Yet, the sights and the smells and the heat! It was overwhelming!” wrote Cedric from Belgium after his return. That is why from the beginning personal reflection and group sharing integration and faithful diary writing was a must. The journey is anything but touristic, though obviously these aspects are also there. The Live In aspect becomes more and more a part of their experience. On two occasions students and teachers stayed (two by two) with a family from afternoon to next day morning: once in Ranchi city in a more middle class family, and once in a real village in Tongo area. These made a deep impression on the students. “It was a veil of unknown reality that slowly was lifted: how people in India live” writes Margaux. “We ate with our hands, slept on a low cot. The ten-year old girl I will never forget! She talked with me for one hour. In what language? Of the heart I suppose because we did communicate. Just before falling asleep I felt two small hands giving me a big hug” said Charlotte. It was all so overwhelming and beautiful. The unbelievable hospitality, “We felt like gods, honestly” wrote Jozefien. “The different culture and customs. The inclusive attitude! Is it typically Eastern, or Indian, or tribal? We can learn so much from them” wrote Tine. The visit to the five educational ‘projects’ for which they had collected some funds was another eye-opener. “They are no more ‘projects’. They now are real faces: of boys who were on the margins of society and now have a home in Kishor Nagar; of grown up women sitting together on the mat with a slate in hand to learn elementary reading and writing in Outreach, Debidih; boys and girls sitting in the benches in Tongo and Lohardga and lapping up knowledge to be ready for a competitive world. More than the material which we brought for them and our financial sponsoring every year, is the closeness and mutuality which our visit brought.” “Mutual respect and solidarity got a deeper and more concrete meaning to us” was a heartfelt impression shared in group on the last day. Their visit to Radha Rani, the clinic and home for leprosy patients, was truly ‘boundary-stretching” for them. First the explanatory talk, no it was a witness, by MC Sister Sebastiana who explained to us about leprosy, and then being with the patients … shaking hands! “I obviously had mixed feelings being confronted directly with something we only had heard of as something terrible out there”, writes Cedric who in October will start his studies of Medicine in Louvain, “yet I see myself returning after my studies.” All were unanimous that it was an unforgettable experience. This is not an idle word because, when a few months earlier I, Aurel Brys sj, who iam the local organisator and guide for the group met the students who had come two years ago, the sharing of how their Live In journey had affected their lives and outlook confirmed the depth of their experience. Besides the cultural exchange and coming to know each other and opening their outlook, this inner impact is one of the main fruits of such and exchange Live-in Journey. The students and teachers and the direction of Klein Seminary, Roeselare, requested me through this way to convey their heartfelt thanks to all the people whom they met, with whom they stayed at home, who welcomed them and with whom they shared, who took so much trouble to make them comfortable, and so many other small and big ways. “Knowing each other a little better, we have come closer and we hold you in our heart. Jai Jesu.” Aurel Brys sj Vanavond is de inleefreis in schoonheid geëindigd. De glunderende ouders konden rond 21u hun kroost aan de expohallen in de armen sluiten. Drie weken inleefreis heeft hier en daar enkele tekenen achtergelaten op de gezondheid, maar uiteindelijk zal de herinnering aan ongelooflijk boeiende en intensieve inleefreis bijblijven. Als leerkrachten kunnen we de groep en de leerlingen individueel met een zeer goed gevoel de wijde wereld insturen. Naast alle geplande activiteiten, waren er intense momenten van vriendschap, diepe gesprekken en veel zotte memorabele momenten. De groep was rijk aan talent en persoonlijkheden en onderling klikte het goed… het was heerlijk om jullie bezig te zien! Dank voor het jaar van voorbereiding, de fantastische inzet op reis en de fijne geschenkjes bij het einde! De blog blijft bestaan… de teksten staan in omgekeerde chronologische volgorde, maar kunnen ook via de kalender rechts geselecteerd worden. In de volgende dagen wordt een selectie aan foto’s toegevoegd. De leerlingen zelf krijgen een DVD met alle foto’s. To be added. Nog toe te voegen… “Guests are Gods” is een uitspraak die we hier in India al eerder gehoord en gevoeld hebben. Gewoon even om het gezegde niet te vergeten. Een andere… We zijn netjes afgezet aan ons nieuw hotel (met een andere naam dan het reisschema). Sommige leerlingen zijn al gedoucht, andere wachten nog op een kamer. Om 13u trekken we de stad in en verkennen ze alles in een spoedtempo. Vanavond wordt het nog een keertje vroeg bed, want Judith, de reisleidster ter plaatse liet 5.30u al vallen als vertrekuur. Ondertussen in de lobby: Maxime en Hendrik lezen de krant, Staf geeuwt, Sofie probeert Michiel van iets te overtuign, Celine en Valentine lachen met een mopje, Arthur kijk kritisch toe terwijl mevrouw Colaert iets noteert… zo gaat het leven hier ook zijn gangetje. Buiten schijnt de zon… Een 15-tal leerlingen kropen vanmorgen om 4.30u uit hun bed om het wasgebeuren aan de Ganges vanaf een boot gade te slaan, en dat alles bij een opkomende zon. Daarna was er shoppingtime in de smalle steegjes rond de ghats. De rest van de leerlingen sliep – de warme en vochtigheid neemt toch een stevige tol op het lichaam. Gisteren hadden een aantal leerlingen opnieuw koorts, maar de waarden zijn ondertussen weer naar normaal gedaald. Vanavond kan iedereen afkoelen op de AC-nachttrein en we weten ondertussen ook dat de tickets voor de trein naar Agra in orde zijn. De discussie op de nachttrein, die er beter uitzag dan de vorige, waren geanimeerd. Om 22.30u werden de lichten gedoofd en genoten de meeste leerlingen van een kort nachtje, al was het soms heel fris in de trein. Aankomst was uur te laat. Vanmorgen kregen we een telefoontje van Father Thomas dat hij zich een ongeluk geschrokken was toen hij onze treintickets, die hij bestelde, bekeek. De vertrekdatum die erop staat is niet 23, maar 24 juli. Een ongelukkige fou, alhoewel alle mails, naar zijn eigen zeggen. ook zeer duidelijk waren. Ondertussen hebben we ook contact gehad met Judith Rayer, de mevrouw die voor ons het laatste deel van de reis vanuit haar reisbureau regelt en is zij in actie geschoten om de wijzigingen uit te voeren. Het betekent dat we vanavond in Varanasi slapen, dat we om 4.3u opstaan om naar de zonsopgang te gaan kijken aan de Ghats, dat we daarna iets lichts eten, rusten en om 16.3u ons avondmaal nemen en met de bus naar het station rijden voor de nachttrein naar Delhi, waar we 1 dagen later dan voorzien aankomen. Ondertussen zijn er nieuwe tickets voor de trein naar Agra die nu op maandag gepland is… het zal allemaal een beetje hectisch zijn, maar we hopen dat alles uiteindelijk toch op zijn pootjes valt. Ondertussen zijn ook Sofie, Cedric en Charlotte door een dokter onder handen genomen omdat hun koorts net iets te lang bleef duren. Ze hebben alledrie een goede nacht achter de rug en maken het goed. Voor de rest gaat het goed met de groep – ook de wijziging is goed verteerd. Hier en daar is er toch al eentje die sterk lijkt te verlangen naar het eten van mama… er zijn vrij veel geprekken in de bus over Vlaamse kost. Laat die dozen rijst maar een maar een paar weken in de kast. Goed… genoeg getypt dit enge qwertyklavier. Hoelijk sneller nieuws in Delhi… precies geen dataverbinding te krijgen hier om berichten via de gsm te plaatsen zoals in Ranchi. |
||||||
|
Copyright © 2010 LIEVENSMISSIE, RANCHI, INDIA - All Rights Reserved |
||||||